Ey, Türk’ün zülfikârı,
Seni elimde tutalı,
Ruh geçerdi,
Acı geçer,
Bütün vücudu titretip,
Öfkenip,
Ve ürperip,
Gam geçerdi,
Ve söz geçer,
Erin oddan özü geçer,
Damarlar boyu kan sızar,
Ara sızar, cana sızar
Ateşe sızar gözdeki,
Döndürür sana her şeyi!
Ey, Türk’ün zülfikârı,
Yüzün ateşten de keskin,
Geçmiş zamanlar inliyor,
Sende ruhu her Türkînin,
Onun ruhunu duyuyor,
Alev yüzü, alev gözü,
Öfkeyle geçirmiş güzü,
Nidalarla at sırtında,
Yiğitçe düşüp kalkıp da,
Senle – ölümle kavgalı,
Ey, Türk’ün zülfikârı!
Ey, Türkîlerin pusatı,
Kağanların elindeki,
Zamanların elindeki,
Sen – kalemsin, dert kelâmı,
Seninle büyük bozkırın,
Seninle görklü budunun,
Şanın, hüznün, mutluluğun
Arzu, inat ve umudun
Onurun, arın, namusun
Hürriyet, özlem ve tutkun…
Tarihine bu ulusun
Ne destanlar, ne destanlar
Yazılmıştır,
Ey, zülfikâr!
