TÜRKİYE’DE DEPREM
Kojogeldi KULTEGİN, Kırgız Devlet Halk Şairi
(Bişkek, Şubat 2023)
Çeviren Kenan ÇARBOĞA
Halı gibi rengarenkken her yerin,
Halı gibi silkelendi üzerin.
Yere düştü birçok şehrin, Türkiye,
Azametli ne ev kaldı, ne erin
Gökdelenin yükselmişti dağ kadar,
Mamur yurdun dar gelirdi, sana dar.
Bu felaket sarstı seni, Türkiye,
Yıkılsan da bükülmeyen başın var!
Karanlıklar aydınlığa serildi,
Kara saçlar kör geceyle örüldü.
Yıkılırken şalvarını giyerek,
Hayatının son ucuna sürüldü.
Çığlığınla sabır taşı çatlarken,
Yıkılanlar karanlığa atlarken,
Sanki Dünya, Güneş’le Ay yırtıldı,
Tavan, duvar açılarak patlarken.
Bu kabus mu, düşümüze geldiler,
Bebeklerin emmesini böldüler.
Yumşak düşsün diye bebek göğüse,
Anneleri sırt üstünde öldüler.
Kucaklayıp koruyarak Kur’an’ı,
Kimisinin şehadetle her ânı.
Sere serpe yere düşen evlerin,
Toz toprağı devleştirdi viranı.
Sanki göğü şiddetiyle eğdirdi,
Faciayı bir lahzaya sığdırdı.
Alt üst oldu, dünya çöktü aniden,
Gökyüzünü yeryüzüne değdirdi.
Sırt sırtayken nice sütun derinde,
Boz demirler yılanlaşır serinde.
Zaman, dünya, televizyon, internet
Donakaldı bir taş gibi yerinde.
Tüm Türklerin direği sen çözüldün,
Can Türkiye, can gardaşım, üzüldün.
Kırgızların gözlerinde yaş olup,
Ulu erler sakalından süzüldün.
Koştu Kırgız duyduğunda adını,
Enkazlarda söndürürken “od”unu.
Yüreğini bulmuş gibi sevindi
Kurtarırken bir hamile kadını.
Bir bebeği kurtarırken bin çaba,
Kırgız nefer hem anaydı, hem baba.
Kımıltıyla avucunun içinde
“Huzur!” diye söz mü yazdı acaba?
Gönüllüler her tarafı gözledi,
Ölen canlar yüreğini közledi.
Cesetleri bulduğunda göçükte
Yürekleri sızım sızım sızladı.
Can Türkiye, evimizle biz geldik,
Kırgız yurdu kanatlandı, tez geldik.
Zelzelenin ocağında birlikte,
Acımızla çınar gibi yükseldik.
Zelzelenin ocağında kardeşçe,
Ağlayarak çınar gibi yükseldik.
