(Kuzey Makedonya Merkez Jupa/Elevci’de yaşıyor. 12 yaşında. Necati Zekeriya İlköğretim Okulu 6. Sınıf öğrencisidir.)
Ben Bala Balkan atölyelerine büyük bir heyecanla katılıyordum. Bir gün Üsküp’te çok kıymetli bir isimle buluşacağımızı öğrendim. Burcu Hocam, WhatsApp grubumuza bir mesaj yazmıştı. Mesajda, Üsküp’te Osman Çeviksoy hocamızı ziyaret edeceğimizi ve 20 Aralık Cumartesi günü yola çıkacağımızı söylüyordu. O mesajı okuduğum an kalbim yerinden çıkacak gibi atmaya başladı. Günler geçmek bilmedi.
Nihayet beklenen gün geldi. Sabah erkenden hazırlandık. Hepimizin yüzünde tatlı bir heyecan vardı. Yol boyunca arkadaşlarımla sürekli aynı şeyi konuştuk: “Acaba Osman Hoca nasıldır? Bize neler anlatacak?”
Üsküp’e vardığımızda önce birlikte yemek yedik. Sonra şehrin güzel sokaklarında gezdik. Kışın serin havası yanaklarımızı kızartsa da içimiz sıcacıktı.
Bir süre sonra Limak Otel’e doğru yürümeye başladık. İşte asıl heyecan o an başladı. Kapıdan içeri girdiğimizde Osman Hocamızı karşımızda görünce bir an durup nefes aldım. Gerçekten oradaydı! Gülümseyen yüzüyle bizi karşıladı.
Program başladığında sahneye çıkma sırası bana geldi. Kalbim hızlı hızlı atıyordu ama cesaretimi topladım. Sahneye çıktım ve kendimi tanıttım. Sesim ilk başta biraz titredi ama sonra alıştım. Osman Hoca dikkatle beni dinledi. O an kendimi çok değerli hissettim.
Programın sonunda kitaplarımızı imzalattık. Osman Hoca imza atarken her birimizle tek tek ilgilendi. Sonra birlikte fotoğraf çektirdik. O anı hiç unutmayacağım. Burcu Hocamla da fotoğraf çektirdim. Hem gururlu hem de çok mutluydum.
Akşam geri dönerken içimde tarifsiz bir sevinç vardı. Sanki sadece bir yazarla buluşmamış, yeni hayaller de edinmiştim. O gün anladım ki bir yolculuk, insanın kalbinde uzun yıllar sürecek bir iz bırakabiliyor.
