Atam deyip bardım men
Görmek için cırları
Kaytıp Gelip tapsırdım
Gözümdeki yırları
Toyda açtım gözümü
Setimdeki düşümdü
Baylaşu sardı özümü
Yari ilk görüşümdü
Sebep ne ayrılığa
Bu tarihi kim yazdı
Kim bolgan sayrılığa
İçinde o da yandı
Yesevi’ye bardım men
Kara yerge girdim men
Ruhu ruha kardım men
Yüz sürdüm divanına
Hbaer verdim Yunus’dan
Giz görmedim Yanus’dan
Damlaydım okyanustan
Katsın beni yanına
Buharlandım gök oldum
Şangrakda bir koldum
Bütün üylere doldum
Nefes verdim canına
Katnaşuben ünlendim
Bir kez daha “kün”lendim
Bir olup bütünlendim
Alperen irfanına
Yesevi’ye borcum var
Kalasında burcum var
Seferinde hurcum var
Katsın beni kanına
Gelsin erenler çağı
Güle bahşası bağı
Gel kualım otağı
Dergahının yanına
Ayttı dervişin biri
Gitsin nefsinin kiri
Girip toprağa diri
Şol sâyın hâtırına
Yaban verdi arakı
Yitti gözümün akı
Oldu kılıcım çakı
Düştüm nefsin ağına
Etsinde deli rüzgâr
Gönlümde depreniş var
Ah bugün zamanın dar
Dön diriliş çağına
Peşimde gölge gibi
Gezer uğrunun biri
Durduğum kaya dibi
Döner Tanrı Dağına
Ömrüm geçti kafeste
Sandım büyük hadise
Bende sabır yok ise
Atsınlar zindanına
Görüp ata güğrünü
Yele açıp böğrünü
Atıp atın eğrini
Çık erenler katına
İbrahim sofrası bu
Sofraların hası bu
Yesevî çorbası bu
Düşer er kaşığına
Aşka düşen dolaşır
Hak rengine bulaşır
Gönlü hakka ulaşır
Döner Hak aşığına
Rehberini doğru seç
Anadan ve yardan geç
Tasasız, vakur, güleç
Gir altmışüç yaşına
Koy zamanın cengini
Herkes bulsun dengini
Soyunun çelengini
Geçir kurdun boynuna
Geçti ömür hay huyla
Oynaştık şuyla buyla
Ab- hayat suyuyla
Ulaş özge sâyına
Nevaî’den söz ayıt
Abay yoluna kayıt
Muhtar ol, özün ayıt
İt ürsün merdânına
Bürgüt kanatlı atın
Devşirsin saltanatın
Dokuz doğur bir batın
Dağıt dokuz boyuna
Toprak deniz dalgalı
Yiğit ulu kavgalı
Öndeki ak tolgalı
Kurulsun otağına
Yel apardı obadan
Ayrı düştük atadan
Yarlıgasın yaradan
Alsın ulu katına
