Kazim Meçi’nin Kazakistan’da sürgünde ölmeden önce yazdığı son şiirlerinden
Yılmayalım biz bugün
Tahammülsüzlük dost değil,
Yıkıldığında yolun, evin.
Yüceltelim hayat ezgisini,
Yılmayalım biz bugün.
Çok yaşadım, çok da gördüm,
Kötülüğe lanet ettim.
İhtiyarlığımda sıkıntı çektim,
Halkımla göçüp geldim.
Artık az bir ömrüm kaldı,
Gücümü ihtiyarlık aldı.
Allah’ım, sözüm sanadır -
Halkıma diliyorum sabır!
İçecek suyum tükenir,
Sesim, avazım değişir,
Yaşlı köpeğim anlayıp ulur,
Cemaat cenazemi hazırlar durur.
At yarışta sınanır,
Azap görmeden kim kalır?
Gayret edin, ayıplanmayın,
İşte geri kalmayın.
Çok eziyetlere dayandınız,
Açlıktan, azaptan usandınız,
Yine de birlik oldunuz,
Çok felaketleri yendiniz.
Ateşleriniz çok söndü,
Fırtına, sel de süpürdü.
Yine de halk sabretti,
Sözünü işitin Kazim’in.
Muhacirlik zor iştir,
O yine başımıza geldi,
Ona dayanmak da güçtür,
Tahammülsüzlük- ayıptır.
Doğru, birlikte – dirlik vardır,
Halk onu anlayacaktır,
Biz adam yerine konulalım,
Zor günde yiğit gibi kalalım.
Budur benim vasiyetim,
Halkıma emanetim.
Yaşayacağım bunu dillendirerek,
Unutmayın adını Haci’nin.
Kazakistan, Taldıkurgan 1944
